هوندا سیتی یکی از قدیمیترین نامهای زنده در سبد محصولات هوندا به شمار میرود که از سال ۱۹۸۱ تاکنون در هفت نسل مختلف تولید شده است. نسل فعلی (هفتم) که از سال ۲۰۱۹ به بازارهای آسیایی عرضه میشود و در سال ۲۰۲۳ فیسلیفت ملایمی را دریافت کرده، بر پایه پلتفرم مشترک با هوندا جَز/فیت ساخته شده و بهویژه در کشورهایی چون تایلند، هند و مالزی مونتاژ میگردد. این خودرو در قالب یک سدان سابکامپکت (سگمنت B) طراحی شده و اخیراً توسط شرکت آذریوردسال بهصورت وارداتی به بازار ایران راه یافته است. هدف اصلی هوندا سیتی ارائه خودرویی کماستهلاک، کممصرف و بادوام برای استفاده روزمره شهری و خانوادگی بوده و از اینرو در بسیاری از بازارهای در حال توسعه جایگاه ویژهای دارد.
نمای خارجی نسل هفتم هوندا سیتی ترکیبی از سادگی و خطوط آشنای خانواده هوندا را به نمایش میگذارد. جلوپنجره لانهزنبوری همراه با چراغهای کشیده تمام LED و سپر نسبتا حجیم، چهرهای نسبتا پویا و جوانپسند ایجاد کرده که شباهتهایی به سیویک نسلهای قبلی دارد. در نمای جانبی خط شانه مستقیم و رینگهای ۱۶ اینچی آلومینیومی، ظاهری متعادل و بدون پیچیدگی ارائه میدهند. نمای عقب نیز با چراغهای افقی متصلشونده و دیفیوزر پلاستیکی مشکی در پایین سپر، ساده اما هماهنگ به نظر میرسد. ابعاد بدنه شامل ۴۵۶۸ میلیمتر طول، ۱۷۴۸ میلیمتر عرض، ۱۴۵۸ میلیمتر ارتفاع و فاصله محوری ۲۵۹۰ میلیمتر است که آن را در دسته سدانهای کامپکت کوچک قرار میدهد. در مجموع طراحی خارجی هوندا سیتی محافظهکارانه و بدون ریسکپذیری زیاد است و در مقایسه با رقبای چینی جدید، ممکن است کمی قدیمی به نظر برسد، اما کیفیت رنگ و مونتاژ بدنه همچنان در سطح قابل قبولی قرار دارد.
فضای کابین هوندا سیتی کاملا بر پایه اصول کاربردی و اقتصادی شکل گرفته است. داشبورد با خطوط مستقیم و دریچههای تهویه عمودی بزرگ، ظاهری منظم اما نه چندان مدرن دارد. متریال بهکاررفته عمدتا از پلاستیک سخت اما باکیفیت تشکیل شده و تریم آلومینیومی در بخشهایی از کنسول و داشبورد به کار رفته است. تودوزی پارچهای و فقدان چرم مصنوعی یا طبیعی، ماهیت اقتصادی خودرو را یادآوری میکند. نمایشگر لمسی ۸ اینچی در مرکز داشبورد قرار دارد و زیر آن پنل تهویه اتوماتیک تکمنطقهای دیده میشود. فضای پای سرنشینان عقب با توجه به فاصله محوری ۲۵۹۰ میلیمتری مناسب است و صندوق عقب ۵۱۹ لیتری یکی از نقاط قوت اصلی این کلاس به شمار میرود. ارگونومی صندلیها و دسترسی به ادوات قابل قبول است، هرچند تنظیمات برقی محدود و بیشتر به صورت دستی انجام میشود.
هوندا سیتی در نسخه وارداتی به ایران از پیشرانه ۱.۵ لیتری ۴ سیلندر تنفس طبیعی i-VTEC با کد L15ZF بهره میبرد که دقیقا ۱۴۹۸ سیسی حجم دارد. این موتور ۱۲۱ اسببخار قدرت در ۶۶۰۰ دور در دقیقه و ۱۴۵ نیوتنمتر گشتاور در ۴۳۰۰ دور در دقیقه تولید میکند. جعبهدنده از نوع CVT با هفت دنده مجازی است و نیرو تنها به محور جلو منتقل میشود. وزن خالص خودرو ۱۱۸۹ کیلوگرم اعلام شده و شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت حدود ۱۰.۵ ثانیه و حداکثر سرعت ۱۹۸ کیلومتر بر ساعت است. مصرف سوخت ترکیبی طبق استاندارد کارخانه ۶.۲ لیتر در صد کیلومتر (شهری ۶.۴ و جادهای ۵.۷ لیتر) و حجم باک ۴۰ لیتر است. سیستم تعلیق جلو مکفرسون و عقب میله پیچشی نیمهمستقل بوده و ترمزهای جلو دیسکی خنکشونده و عقب کاسهای هستند.
هوندا سیتی مجهز به شش کیسه هوا در ۱۰ نقطه (راننده، سرنشین، جانبی جلو و پردهای)، سیستم کنترل پایداری الکتریکی VSA، ترمز ضدقفل ABS، توزیع الکترونیکی نیروی ترمز EBD، ترمز کمکی BA، کنترل شروع حرکت در سربالایی HSA، سیستم پایش فشار باد تایرها TPMS، کمربندهای ایمنی پیشکشنده، نقاط اتصال صندلی کودک ISOFIX، رادار نظارت نقطه کور، دوربین دید عقب و سنسور پارک عقب است.
از جمله امکانات رفاهی میتوان به کروز کنترل معمولی، فرمان کمکی برقی با پدل شیفتر، سیستم ورود بدون کلید و استارت دکمهای، تهویه مطبوع اتوماتیک تکمنطقهای، نمایشگر لمسی ۸ اینچی با پشتیبانی از Apple CarPlay و Android Auto، چهار بلندگو، بلوتوث، دو پورت USB و خروجی ۱۲ ولت، سنسور نور، چراغهای تمام LED جلو و عقب، مهشکن LED جلو، دیلایت، آینههای جانبی برقی تاشو با گرمکن، آنتن کوسهای، رینگ ۱۶ اینچی آلومینیومی، سانروف (در برخی بازارها)، کامپیوتر سفری، حالت رانندگی اقتصادی ECON و روشنایی صندوق اشاره کرد.
در بازار فعلی ایران، نزدیکترین رقبای هوندا سیتی شامل نیسان سانی (۱۰۸ اسببخار، گیربکس ۴ دنده اتوماتیک)، هیوندای اکسنت ۲۰۲۳ (۱۲۱ اسببخار، گیربکس ۶ دنده اتوماتیک)، کیا پگاس (۹۴ اسببخار، گیربکس ۴ دنده) و تا حدی تویوتا یاریس سدان یا لوین وارداتی هستند. هوندا سیتی در مقایسه با این رقبا مصرف سوخت بهتری دارد و کیفیت ساخت ژاپنی آن مزیت محسوب میشود، اما از نظر طراحی داخلی و برخی امکانات مدرن کمی عقبتر ایستاده است.
دیدگاه شما؟