لئو MX8؛ بررسی مشخصات فنی + تصاویر

لئو MX8 یک شاسی‌بلند دو دیفرانسیل است که توسط شرکت دانگ فنگ در چین تولید می‌شود و در ایران از سوی ایستا موتور ارس مونتاژ و عرضه خواهد شد. این خودرو بر پایه نیسان ترا ساخته شده و با تغییرات در طراحی و پیشرانه، به عنوان یک گزینه آفرودی واقعی در بازار ایران معرفی شده است. لئو MX8 با تمرکز بر قابلیت‌های بیراهه‌نوردی، شاسی مستقل و سیستم انتقال نیروی پیشرفته، تلاش می‌کند تا جای خالی خودروهای وارداتی مانند تویوتا پرادو را پر کند. این مدل در کلاس شاسی‌بلندهای متوسط قرار می‌گیرد و با توجه به شرایط بازار ایران، می‌تواند برای علاقه‌مندان به طبیعت‌گردی جذاب باشد، هرچند چالش‌هایی مانند کیفیت سوخت و خدمات پس از فروش را نیز به همراه دارد. در این بررسی، به جنبه‌های طراحی، مشخصات فنی و امکانات آن پرداخته می‌شود تا تصویری واقع‌بینانه از این خودرو ارائه شود.

بررسی طراحی ظاهری و بدنه

طراحی ظاهری لئو MX8 ترکیبی از عناصر ژاپنی و چینی است که از نیسان ترا الهام گرفته شده. در نمای جلو، جلوپنجره بزرگ و چراغ‌های LED به سبک محصولات دانگ فنگ، ظاهری مدرن اما نه چندان نوآورانه ایجاد کرده‌اند. این بخش با سپر حجیم و ورودی‌های هوا، حس استحکام را القا می‌کند، اما ممکن است برای برخی سلیقه‌ها بیش از حد ساده به نظر برسد.

از نمای جانبی، خطوط صاف و ارتفاع بالای بدنه از سطح زمین، ویژگی‌های آفرودی را برجسته می‌کنند. رینگ‌های 18 اینچی آلومینیومی و فاصله محوری 2850 میلی‌متری، تعادل مناسبی بین اندازه و مانورپذیری فراهم می‌آورند. طول کلی خودرو 4882 میلی‌متر، عرض 1850 میلی‌متر و ارتفاع 1835 میلی‌متر است که آن را در رده شاسی‌بلندهای متوسط قرار می‌دهد. در نمای عقب، چراغ‌های افقی و سپر عقب با عناصر کرومی، شباهت‌هایی به مدل‌های تویوتا نشان می‌دهند، اما بدون خلاقیت خاصی. بدنه کلی با وزن خالص 1950 کیلوگرم، ساختار محکمی دارد که برای مسیرهای ناهموار مناسب است، هرچند ممکن است در جاده‌های شهری کمی سنگین احساس شود. این طراحی بیشتر بر کارایی تمرکز دارد تا زیبایی‌شناسی، و می‌تواند برای کاربران عملی‌گرا رضایت‌بخش باشد.

بررسی طراحی داخلی

کابین لئو MX8 با الهام از دانگ فنگ پالاتزو، فضایی جادار و مدرن ارائه می‌دهد. داشبورد با خطوط مواج و مواد پلاستیکی و چرمی، کیفیت قابل قبولی دارد، اما در مقایسه با رقبای لوکس‌تر، ممکن است احساس اقتصادی بودن ایجاد کند. نمایشگر 10 اینچی لمسی در مرکز قرار گرفته که کنترل سیستم سرگرمی را آسان می‌کند. صندلی‌های جلو با تنظیم برقی و گرم‌کن، راحتی مناسبی فراهم می‌آورند، در حالی که ردیف عقب با ارتفاع کمی بالاتر، دید بهتری به بیرون می‌دهد. فضای داخلی برای پنج سرنشین طراحی شده و صندوق عقب با ظرفیت 670 لیتر، برای حمل بارهای روزمره کافی است، اما در سفرهای طولانی ممکن است نیاز به فضای بیشتری احساس شود.

کنسول میانی عریض با دکمه‌های کنترل حالات رانندگی و انتقال نیرو، کاربری آفرودی را تسهیل می‌کند. تریم سه‌رنگ (کرم، مشکی و قهوه‌ای) در برخی نسخه‌ها، کابین را جذاب‌تر می‌کند، اما کیفیت مونتاژ ممکن است در بلندمدت مورد سوال قرار گیرد. به طور کلی، طراحی داخلی بر سادگی و کاربردی بودن تمرکز دارد و برای استفاده‌های خانوادگی یا ماجراجویانه مناسب است.

مشخصات فنی

لئو MX8 از موتور چهار سیلندر خطی بنزینی با حجم 2 لیتر و تنفس توربوشارژ بهره می‌برد. این پیشرانه ساخت میتسوبیشی، حداکثر قدرت 228 اسب بخار و گشتاور 360 نیوتن‌متر تولید می‌کند که از دور موتور 1300 دور در دقیقه در دسترس است. گیربکس 8 سرعته اتوماتیک ساخت ZF آلمان، انتقال نیرو را به محورهای دو دیفرانسیل انجام می‌دهد و شامل حالات سبک و سنگین می‌شود.

سیستم تعلیق جلو جناغی دوبل مستقل و عقب پنج نقطه اتصال (5-Link) است که قابلیت‌های آفرودی را تقویت می‌کند. قفل دیفرانسیل مرکزی، عقب و در نسخه‌های فول، جلو، همراه با سیستم Tank U Turn برای چرخش بهتر در مسیرهای دشوار، از ویژگی‌های فنی برجسته هستند. مصرف سوخت ترکیبی 7.4 لیتر در هر 100 کیلومتر اعلام شده، با حجم باک 78 لیتر که برای مسافت‌های طولانی مناسب است.

وزن خودرو 1950 کیلوگرم است و استاندارد آلایندگی یورو 6 را رعایت می‌کند. فرمان برقی و ترمزهای دیسکی در چهار چرخ، کنترل را بهبود می‌بخشند، اما شتاب صفر تا صد و حداکثر سرعت رسمی اعلام نشده‌اند. این مشخصات فنی، لئو MX8 را برای بیراهه‌نوردی مناسب می‌سازند، هرچند حساسیت به کیفیت سوخت ممکن است در ایران چالش‌ساز باشد.

امکانات ایمنی

لئو MX8 به کیسه هوای سرنشینان جلو، کیسه هوای جانبی و پرده‌ای، کیسه هوا برای زانو راننده، ترمزهای جلو و عقب دیسکی، ترمز پارک برقی، ABS، EBD، ESC، TCS، VDC، HBA، HHC، HDC، کنترل پایداری و هرزگردی، کنترل ایستایی در سربالایی، کنترل سرعت در شیب، رادار هشدار خروج از خط، هشدار نقطه کور، حسگر فشار باد تایرها، دوربین 360 درجه، سنسور پارک عقب مجهز است.

امکانات رفاهی

این خودرو دارای سانروف، کروز کنترل، ورود بدون کلید، چراغ‌های اتومات، صندلی‌های برقی ردیف جلو، گرم‌کن صندلی‌های جلو، تهویه اتوماتیک، دریچه تهویه سرنشینان عقب، نمایشگر مالتی مدیا 10 اینچی، USB، آینه‌های جانبی تاشونده برقی، چندین مود رانندگی، فرمان برقی، سامانه استارت/استاپ، اتوهلد، سنسور نور، سنسور باران، اتصال به گوشی‌های iOS و Android، رینگ آلومینیومی 18 اینچی، روکش چرمی صندلی‌ها، تنظیم 6 جهته برقی صندلی راننده، آینه وسط الکتروکرومیک، ناوبری، دوربین عقب، سیستم کنترل باد لاستیک‌ها، سیستم کنترل بین خطوط است.

رقبا

در بازار ایران، لئو MX8 با رقبایی مانند دایون Y5، سانگ یانگ رکستون G4 و فونیکس تیگو 8 پرومکس روبرو است. دایون Y5 با شاسی مستقل و قابلیت‌های آفرودی مشابه، اما عرضه محدود، رقابت می‌کند. رکستون G4 با پیشرانه قوی‌تر و سابقه برند کره‌ای، گزینه‌ای لوکس‌تر است، هرچند قیمت بالاتری دارد. تیگو 8 پرومکس بیشتر یک کراس‌اوور شهری با سیستم تمام چرخ محرک است و در آفرود حرفه‌ای ضعیف‌تر عمل می‌کند.

در بازار دست دوم، مدل‌هایی مانند تویوتا پرادو J150 و FJ کروزر با دوام بالا و قابلیت‌های اثبات‌شده، چالش جدی ایجاد می‌کنند، اما به عنوان خودروهای صفر کیلومتر، لئو MX8 می‌تواند مزیت قیمتی داشته باشد. این رقابت نشان‌دهنده تنوع گزینه‌ها برای خریداران آفرودی است، اما انتخاب نهایی به اولویت‌هایی مانند خدمات پس از فروش و بودجه بستگی دارد.