بازار خودروی ایران سالهاست که میزبان هاچبکهای اقتصادی مبتنی بر پلتفرم لوگان است، اما ورود رنو ساندرو استپ وی دندهای به این بازار، تعریف جدیدی از نیاز مخاطب ایرانی را رقم زد. خودروسازان برای پاسخ به تقاضای فزاینده برای خودروهای مرتفع، بدون تغییرات بنیادین فنی، کلاسی تحت عنوان هاچبککراس را خلق کردند. ساندرو استپ وی نیز با تکیه بر همین استراتژی، ضمن حفظ ذات اقتصادی و جانسخت برادر ساده خود، با تغییرات ظاهری و افزایش ارتفاع، خود را در قالب یک کراساوور کوچک شهری معرفی کرد. بررسیها نشان میدهد که این خودرو قابلیت آفرود ندارد، اما افزایش ۲.۵ سانتیمتری ارتفاع از سطح زمین، عبور از سرعتگیرها و دستاندازهای مخرب شهری و جادههای خاکی روستایی را بدون آسیب دیدن کف خودرو ممکن میسازد. البته این مزیت در کنار بالا رفتن مرکز ثقل، کمی از چابکی و پایداری نسخه هاچبک را در سرعتهای بالا کاسته است، اما برای استفاده روزمره و خانوادگی، انتخابی منطقی و کمدردسر به شمار میرود.
در بخش طراحی ظاهری، رنو با حفظ خطوط ساده و محافظهکارانه ساندرو معمولی، سعی کرده با اضافه کردن المانهای بصری خاص، چهرهای اسپرتتر و بهروزتر به این خودرو ببخشد. استفاده از کاسهچراغهای تیره، سپرهای اسپرت با کاور مشکی، دیفیوزر نمایشی عقب، زههای محافظ گلگیر، رکابهای جانبی و روفرکهای سقفی، همگی دست به دست هم دادهاند تا استپ وی از فرم یکنواخت و اقتصادی فاصله بگیرد. با این وجود، در مقایسه با رقبای چینی همقیمت که از زبان طراحی تهاجمی و خطوط شکسته بهره میبرند، ساندرو استپ وی همچنان چهرهای ساده، خنثی و کاملاً کاربردی دارد. این سادگی اگرچه از نظر بصری هیجانانگیز نیست، اما به دلیل عدم استفاده از قطعات پیچیده و شکننده در سپرها، در درازمدت هزینههای تعمیرات بدنه را نیز کاهش میدهد.
با باز کردن دربهای ساندرو استپ وی دندهای، با کابینی روبرو میشویم که در آن کارآیی و ارگونومی بر زیبایی و تجملات غلبه دارد. داشبورد با همان پلاستیکهای خشک و بیروح قدیمی پوشیده شده و طراحی آن یادآور دوران اوج تندر ۹۰ است. قرارگیری کلیدهای شیشه بالابر روی کنسول میانی به جای دربها و اهرم دنده زمخت، حس قدیمی بودن کابین را تشدید میکنند. با وجود این فقر بصری، فضای کابین و صندوق عقب در مقایسه با ابعاد بیرونی خودرو، یکی از جادارترین تجربهها را در سگمنت هاچبکهای کراس ارائه میدهد. دید به اطراف مناسب است و ارگونومی صندلیهای جلو برای سفرهای طولانی قابل قبول ارزیابی میشود، هرچند نیمکت عقب به دلیل تخت بودن، در مسافرتهای طولانی خستهکننده خواهد بود. ماندگاری بالای قطعات داخلی و عدم افت کیفیت سریع آنها، نقطه قوت پنهان این کابین اقتصادی است.
کیسه هوای راننده و سرنشین جلو، سیستم ترمز ضد قفل ABS، سیستم توزیع الکترونیکی نیروی ترمز EBD، ترمزهای جلو دیسکی خنکشونده و عقب کاسهای، شاسی و بدنه مقاوم با استاندارد یورو ۴، ساختار ستونهای تقویتشده برای حفاظت از کابین در برابر واژگونی و تصادفات جانبی، قفل ایمنی کودک روی دربهای عقب.
سیستم تهویه مطبوع دستی، شیشههای برقی جلو و عقب، آینههای جانبی برقی مجهز به گرمکن، رینگهای آلومینیومی ۱۵ اینچ، چراغ مهشکن جلو، سیستم صوتی با قابلیت پخش CD و USB به همراه چهار بلندگو، کنترل سیستم صوتی از روی فرمان، باربند تزئینی روی سقف، کامپیوتر سفری و صندلیهای دستی با روکش پارچهای.
زیر کاپوت ساندرو استپ وی دندهای، همان پیشرانه شناختهشده و تنفس طبیعی K4M با حجم ۱۵۹۸ سیسی قرار دارد که ۱۰۵ اسب بخار قدرت و ۱۴۰ نیوتنمتر گشتاور را تولید میکند. این موتور ۴ سیلندر ۱۶ سوپاپه، هماهنگی بسیار خوبی با گیربکس ۵ سرعته دستی از سری JHQ دارد. برخلاف گیربکسهای قدیمی JH3 که در تندر ۹۰ و ساندروهای اولیه دچار مشکل روغنریزی و پارگی گردگیر پلوس میشدند، سری JHQ اصلاح شده و عملکرد بینقصی دارد. این ترکیب فنی باعث ثبت شتاب صفر تا صد ۱۰.۵ ثانیه و حداکثر سرعت ۱۷۰ کیلومتر بر ساعت میشود که برای یک هاچبک کراس با وزن ۱۱۹۳ کیلوگرم، کاملاً رضایتبخش است. سیستم تعلیق جلو مکفرسون و عقب نیمهمستقل (محور پیچشی H شکل) نیز در جذب ضربات جادههای ناهموار عملکردی نرم و مطمئن دارند، هرچند فقدان سیستم کنترل پایداری الکترونیکی و ترمزهای کاسهای عقب، رانندگی اسپرت و پرشتاب در پیچها را با ریسک همراه میکند. مصرف سوخت ترکیبی این خودرو نیز حدود ۸.۳ لیتر در هر صد کیلومتر ارزیابی میشود.
در بازار دستدوم و کارکرده، ساندرو استپ وی دندهای رقبای سرسختی نظیر امویام X22، برلیانس C3 و جک S3 دارد. رقبای چینی بدون شک از نظر طراحی مدرن، آپشنهای رفاهی و ایمنی روز برتری مطلق دارند. اما برگ برنده ساندرو استپ وی در بازار ایران، دوام فنی بینظیر، استهلاک پایین، وفور قطعات یدکی ارزانقیمت و افت قیمت کمتر در بازار دستدوم است. برای خریداری که اولویتش دردسرهای کمتر و هزینههای نگهداری پایینتر است، استپ وی با وجود کابین خشک و آپشنهای محدود، همچنان یک سرمایهگذاری منطقی و کمریسک محسوب میشود.
دیدگاه شما؟